Covada

Covada

HD / 16:9 / color / Galiza / 90′ / en produción

 

Sinopse

Dar a luz un ser, unha idea, unha película, é unha pasaxe sombriza. Se facer o amor é cousa de dous, o do parto é un acto egoísta; o útero transfórmase nun bosque alleo que xera no home tanta curiosidade coma desacougo. O anuncio da gravidez marca o inicio dunha viaxe conxunta, mais tamén dunha despedida; o punto no que abrolla a soidade…e este filme.
A muller elévase, vira enigma, tótem. Abaixo o home, espectador, intruso, espantallo que ve perderse a súa compañeira na espesura, camiño do cumio, da morte e da poesía. O filme segue o rastro da luz, coma quen fita un eclipse, coma quen tenta amansar un cabalo salvaxe.
Covada é un acto contra natura froito da impotencia, do desacato, da inxenuidade, do asombro. O autor reméxese na butaca que lle foi asignada, resístese a perder o fío do relato. Volta a ollada cara á xaneliña e tenta albiscar algo: unha man do proxeccionista, un anaco de fita, algo que permita entender o filme, darlle sentido á súa vida.

Nota de Intencións

A anunciación de Kora, a miña primeira filla, confrontábame -xunto co desafío da paternidade- cun dilema moral: asistir ou non como cineasta -alén de como pai- ao máis sagrado dos ritos, á máis pura das imaxes, ao drama con maiúsculas. Dunha banda, a profanación dun corpo, dun espazo, dunha enerxía. Da outra, a profanación duns principios, dunha vocación, dun compromiso.
A decisión non era doada pois sabía que contaría coa aquiescencia da miña compañeira, principal víctima deste sacrilexio. Xenerosa (e boa coñecedora da miña teimosía), ela accedería á intromisión da cámara mesmo nos intres máis comprometidos, pero tamén á miña intrusión como realizador, como narrador, coma estraño. O convivio das dúas persoas durante o proceso de xestación e especialmente no traballo do parto foi máis ben unha colisión, un trastorno de personalidade, un tango imposible. Neste baile de disfraces, o medo e o desacougo do autor -e pai- percorren cada febra da metraxe.
Ademais da anulación do dereito á intimidade, engadimos ao noso contrato tácito unha cláusula excepcional: a actriz tería total liberdade de abandonar, calquera que fose o punto no que o filme se atopara. Este apartado redimíame dun remorso intrínseco á rodaxe do nacemento. Mais iso non impediu a necesidade dunha cavilada estrataxema loxística á vez que psicolóxica, dunha posta en escea milimetrada que permitise abordar a secuencia de máis peso no filme sen desatender a miña pequena -pero indispensábel- función de compañeiro. Daquela, urxía simplificar os pasos para que a coreografía, dentro da pequena sala de partos, non tornase un desastre cinematográfico, ético e mesmo afectivo.
Covada debe entenderse coma unha celebración da nosa natureza escura e contradictoria, anque marabillosa. Pero é unha celebración agridoce, sabedora do lugar e do tempo que ocupa, consciente do prezo desigual que ten a vida nas distintas sociedades, nas economias dos afectos. Un canto á nosa especie, un alegato de perpetuidade –seguramente inmerecido- que se confunde cos ecos do exterminio que chegan de fóra, en todas direccións, cada vez máis de perto e con maior frecuencia.
Do francés couver (incubar), a « covada » é o síndrome que leva ao home a emular a súa compañeira antes e durante o traballo do parto. Isto implica compartilo todo: as dores, os medos, a reclusión, as restricións alimenticias e os tabús sexuais. Na tribo huichol de Centroamérica, algúns testemuños contan que, no parto, os homes atan no cabo dunha corda os seus xenitais e danlle o outro cabo á parteira. A cada contracción a muller turra da corda oprimindo os testículos do varón, inflixíndolle unha intensa dor que é tamén o seu desabafo.
Para unhas a covada é só unha artimaña desesperada do home de recuperar o protagonismo perdido, para outras unha mostra da súa impotência e a súa solidariedade. Este filme, a favor do segundo diagnóstico, é un intento por parte do autor de paliar a frustración de saberse espectador no intre máis decisivo da súa vida; mais é tamén o intento de domar a propia ollada, o relato, o cinema. Un exercicio de antropoloxía, de fascinación, de serenidade. O corpo da muller como ente creativo, como enigma, como maquinaria; un todo. A escisión forzosa do autor en observador e coprotagonista, enche a crónica deses nove meses de fricción, de incomodidade, de desencontros.
O filme permanecerá de par da dor, firme, calado, espreitante. Coma unha pedra.
É todo o que pode facer.

Ficha

Dirección, cámara e montaxe: Xoel Méndez
Elenco: Agata Zimniak, Digna Méndez, Kora Zimniak, Xoel Méndez
Produción: Xoel Méndez
Son: Meli Souto
Posprodución imaxe: Pablo Cayuela
DCP: Noveolas Producciones
Deseño gráfico: Javier Hurtado

Trailer Covada



Scroll Up