10/7

Documental 10/7 Lucio Neboa

10/7

Longametraxe documental experimental
Full HD /16:9 / 90′ / 2018-2019

 

Sinopse

Trala morte da súa muller, coa que viviu 35 anos, Lucio combate a soidade a peito descuberto. A súa mansión retrofuturista, camuflada no medio do bosque dunha aldea deshabitada, cae no abandono e vaise enchendo de pó, de arañeiras…de liberdade.
Coa pantalla do ordenador como única xanela ao mundo, Lucio inicia con 86 anos unha viaxe sen retorno: a súa mente comeza a expandirse. A súa obra mestra, a última dunha rea de desvaríos e xenialidades, vai tomando corpo: unha nave espacial de 20 metros que, di a profecía, será o vehículo do futuro.
O filme sobe ao artefacto e acompaña ao seu capitán nun quixotesco periplo cara ao 10/7, o seu planeta imaxinario. No traxecto van abrollando a tensión, a fricción, o misterio. Lucio revírase, desdóblase, foxe. Comeza unha persecución nun labirinto de espellos, unha deriva iniciática, unha carreira espacial. O filme cae nun burato negro, nunha crise de fe.

 

Canto máis perto estou do 10/7, máis lonxe estou de ollalo.

Nota de Intencións

O día que coñecín a Lucio entroume cunha fábula que nunca hei esquecer:  “Cuando era chiclán, un día, recibí una lección de vida. Iba por un camino que cruzaba un riachuelo, apenas llevaba dos palmos de agua. Allí yacía un burro, agonizando. Se había resbalado con las patas traseras y no lograba salir del arroyo con sus alforjas. Su dueño, un viejo labriego del pueblo, me dijo que se iba a morir. “¿De cansancio?” Le pregunté asombrado. “No”, me dijo, “se está ahogando”. Ese día aprendí algo que me ha hecho ser quien soy y me ha alumbrado en el camino: los burros se ahogan por el culo”.

Esa historia contén a chave dese labirinto inescrutábel que é Lucio Ballesteros, un home de modais antigos e ideas conservadoras que agocha un espíritu ceibo, ácrata e provocador. Todo nel transpiraba contradición e, en troques de irse disipando a medida que o fun coñecendo, esa contradición foi medrando, ese enguedello foise facendo cadora máis rizomático, máis escuro e, ao mesmo tempo, máis cinematográfico.
Dende aquel día, dende que aquel burro afogara, o misterio de Lucio, a súa insólita biografía, o seu magnetismo perante a cámara ían sumando quilates a un filme cada vez máis denso, máis poliédrico… máis imposible. Axiña me decatei de que tiña nas mans un deses personaxes diamantinos que se lle aparecen ao cineasta unha ou dúas veces na vida, non máis. Pero co tempo foi abrollando a dúbida, precisaba saber se esa xema era auténtica; e o único xeito de sabelo era rompéndoa.
Nun dos nosos primeiros duelos fílmicos, armados con cadansúa cámara, Lucio e mais eu selabamos o noso triángulo imposible, a espiral de espellos que deviría esta historia. Eu a enfocar a Lucio mentres Lucio se filma a si mesmo coa súa videocámara. O narcisismo, o escurantismo do protagonista baten de fronte coa incisión e a ollada punxente do narrador. No intre exacto da colisión, cando o fío se tensa e chega a hora de disparar –“Quen é realmente Lucio Ballesteros?”- nese intre un pequeno rato cruza por diante da escea e, tras del, a gata Murias,
xogando a cazalo. A miña cámara deixa a Lucio esquivando as balas e encadra o chan, no que aquela metáfora fabulosa estaba a suceder. O ratiño agóchase nunha columna e a Murias fai aceno de atrapalo, ata que o deixa ir… O cadro volve ao encadre orixinal: Lucio no paredón. “Sínteste coma un rato cazado cando te gravo?”, pregúntolle. “Mira, yo soy en realidad lo que tu quieres que sea, soy como tú me ves, la proyección de tu mente. Aquí no está claro quien caza a quien…”.
10/7 é o caderno de bitácora dunha travesía conxunta cara a un planeta imaxinario, mais tamén o diario dunha ruptura, dunha persecución que torna obsesiva desde que o autor descobre, entre os vídeos que Lucio lle confía, unha secuencia turbadora: un plano medio do salón da casa de Lucio. Ao fondo, unha mesa e un sillón. Canda elas, un corpo trousado no chan e un charco de sangue: Nuncia. Lucio preme o REC como se fose rodar a secuencia dun psicodrama. Vira o visor da cámara para ir comprobando o encadre, achégase a Nuncia, tenta reanimala “Vuelve, no vayas por ese túnel, Nuncia, no te dejes llevar…”. Mais, ao longo dos 15 minutos que dura este testemuño do incidente que, un mes despois, lle custaría a vida á súa muller, Lucio non perde a referencia da cámara, da posta en escea. A súa pose é ríxida, sobreactuada… Por que decidiu gravar á súa muller neste
infeliz e delicado transo?
Pouco despois desa inquedante descuberta, atopei mentres fozaba na súa canle de YouTube unha interpretación ao saxo, unha das primeiras que publicaba trala morte de Nuncia. Titulábase “Yo no la maté” e Lucio presentábaa así: “Para aquellos que sospechen que la maté porque era mía, como dice esta canción, no es cierto, yo no la maté. Al contrario, la quería mucho”.

O camiño ao 10/7 non ía ser doado. O filme puña rumbo á escuridade…

Ficha

Dirección: Xoel Méndez

Cámara: Xoel Méndez

Montaxe: Xoel Méndez e Marcos Nine

Son: Amaro Rúa

Etalonaxe: Pablo Cayuela

Posprodución imaxe:

Deseño Gráfico: Gory y Javier Hurtado

Produción e Distribución: Noveolas Producciones

Teaser 10 / 7



Scroll Up